Een Beknopte Geschiedenis Van Mexico'S Day Of The Dead
De Dag van de Doden is een jaarlijkse traditie, nu gevierd op 1 en 2 november (hoewel de voorbereidingen weken kunnen duren), waarin de levenden de doden eren, allebei zo om hen naar het hiernamaals te helpen en hen aan te moedigen om de wereld van de levenden voor één nacht te bezoeken. 1 november - vaak Día de los Inocentes of Angelitos - genoemd, is gereserveerd voor het eren van overleden kinderen, terwijl de tweede dag voor overleden volwassenen is. Hoewel het idee om de dood te vieren misschien een beetje morbide lijkt in veel samenlevingen, is in Mexico het tegenovergestelde het geval; de dood is niet het einde, het is maar een nieuw begin.
Pátzcuaro, Michoacán tijdens Day of the Dead | © Alex Pearson / Flickr
Día de Muertos wordt in de volksmond gevierd met het houden van grafwaken, waarbij altaren ter ere van het leven van de overledene typisch worden gebouwd. Veel mensen kiezen er echter ook voor om meer privé-altaars in hun huizen te bouwen. Deze altaren ( altares ) zijn versierd met de alomtegenwoordige cempasúchil (Mexicaanse goudsbloem) bloemen en kaarsen, evenals schedeliconografie in enige vorm of vorm, en ofrendas (offers) zoals de persoonlijke bezittingen van de overledene, favoriete drankjes of voedsel - wees niet verrast om sigaretten, blikjes cola en voetbalshirts te zien op een Day of the Dead-altaar! Deze items zouden de overledene overtuigen om terug te keren naar de wereld van de levenden. Enkele andere gemeenschappelijke tradities zijn het eten van pan de muertos, een opvallend gevormd zoet brood dat licht oranje gearomatiseerd en bedekt is met suiker, het maken van suikerschedels en het schilderen van iemands gezicht op dat van een Calavera Catrina. (Het laatste is weliswaar veel meer een reizigerstraditie dan een lokaal.)
Een altaar dat eer betuigt aan de doden | © Gabriel Flores Romero / Flickr
Calavera Catrina en cempasúchiles | © Martha Jimenez / Flickr
De oorsprong van de Día de Muertos ligt in de Meso-Amerikaanse cultuur en mogelijk in Aztekenfestivals die de godin Mictecacihuatl vierden. De festiviteiten zijn nu echter wijdverspreider dan toen. Overwegend inheems in zuidelijke delen van wat nu Mexico is, is het noorden van het land, vanwege verschillende inheemse groepen en rituelen, in feite pas in de laatste twee eeuwen aan deze traditie geïntroduceerd. Hoe dan ook, als gevolg van de komst en invloed van het christendom die vele inheemse rituelen trachtte te vernietigen, variëren de festiviteiten die we vandaag naar alle waarschijnlijkheid enigszins zien enigszins van de Meso-Amerikaanse Día de Muertos-vieringen. Dit is het meest waar als we kijken naar de verhuizing van de data van het festival; eerder gevierd ergens rond begin augustus, veranderde de christelijke invloed de Día de Muertos naar All Hallows 'Eve and All Saint's Day. Uiteindelijk is de Dag des Doods nu een agglomeratie van verschillende culturen en overtuigingen. Pan de muertos, voorafgaand aan het bakken | © Annabelle Orozco / Flickr
Toch heeft de Dag des Doods zo'n culturele betekenis dat hij in 2008 tot UNESCO-evenement van 'immaterieel cultureel erfgoed' werd verklaard en in de jaren 60 werd geïntroduceerd op de Mexicaanse schoolcurricula, die aan zijn benoeming als nationale feestdag. Als je jezelf respectvol wilt onderdompelen in de festiviteiten, zijn enkele van de meest typische plaatsen om te bezoeken tijdens de Dag van de Dood, Michoacán's Isla de Janitzio of Oaxaca City, waar parades, wakes en concerten worden gehouden om de gelegenheid te vieren. Buiten Mexico observeren Europa en de VS veel Mexicaanse Dag van de Dode tradities, zoals het eren van hun doden door offers te brengen en graven te bezoeken op Allerheiligen. Brazilië viert ook
Finados (Dag van de Dood) op 2 november, terwijl in Bolivia een vergelijkbare dag (Día de las Ñatitas) wordt gevierd op 9 november. The Zócalo's Catrina Festival | © Randal Sheppard / Flickr
